• side-navigation-widget

Transfusioni

A pile of broken stones - Jacopo Benci
Come l'acqua che scorre - Silvia Stucky
BASOLO's View -  Paola Romoli Venturi

Via Appia Park

Jacopo Benci

A pile of broken stones

Voor mijn interventie voor Exploded View heb ik als startpunt de claim van Pier Paolo Pasolini genomen waarin hij zegt dat de ‘ragazzi di vita’ (straatkinderen) die hem hebben vergezeld in zijn ontdekkingen in de buitenwijken van Rome, niets dan onverschilligheid toonden ten opzichte van oude monumenten. De eerste keer dat Pasolini’s deze houding beschrijft is in de korte verhalen die hij in de vroege jaren 50 schreef, en dan voornamelijk in Squarci di notti romane [‘Glimpses of Roman nights’]. Hierin vertelt de hoofdpersoon hoe de straatkinderen voor Arnardo, het Theater van Marcellus, het Colosseum, zien als niets meer dan ‘een stapel gebroken stenen’ [‘quattro pietre rotte’]. Zo’n onverschilligheid was verrassend en verfrissend voor Pasolini, «who wanted to try for a moment to wander around Rome possessing within himself, in all his cells, the Geography of the boy. [...] He would no longer know which way the Tyrrhenian Sea lies, how many years separate us from the death of Belli, and finally hate the broken stones of the Theatre of Marcellus». Voor Pasolini is de echte authentieke ‘oorsprong’ niet te vinden in de ‘gebroken stenen’, in monumenten of artefacten die bevroren in musea worden geconserveerd; de oudheid is niet van levensbelang en wordt belichaamd door de straatkinderen. Deze ontdekking vormde Pasolini’s daarop volgende literaire en cinematische werken tot zijn film Hawks and Sparrows (1966). In zijn eerste film Accattone (1961), toonde Pasolini de houding van het Romeinse sub-proletariaat ten opzichte van de oudheid in een scène op de Via Appia Antica. Ik heb deze scène gekozen als het onderwerp van mijn werk voor Exploded View omdat het een bepaalde kritische houding toont waar ik achter sta.

Voortbouwend op onderzoek dat ik enkele jaren geleden heb gedaan [Jacopo Benci, ‘“An extraordinary proliferation of layers”: Pasolini’s Rome(s)’, in Dorigen Caldwell, Lesley Caldwell (eds), Rome: Continuing Encounters between Past and Present (Farnham: Ashgate, 2011), pp. 151-186], zal mijn werkplan het volgende omvatten:
● een studie naar de relatie tussen Pasolini en ‘de oudheid’, waarna ik onderzoek in verschillende bibliotheken in Rome zal doen, zoals de Centrale Nationale Bibliotheek, de Umberto Barbaro Cinema Bibliotheek en de Bibliotheek van de afdeling kunstgeschiedenis van Sapienza;
● een enquête over de vierde mijl van de Via Appia Antica om ‘her-fotografische’ documentatie van de twee hoofdlocaties te verzamelen (de zogenaamde ‘Piramide’ mausoleum en het beeld van een man in toga) die door Pier Paolo Pasolini werden gebruikt in de film Accattone;
● het extraheren van relevant beeld- en audiomateriaal van een DVD van Accattone bij een professioneel video editing bureau;
● video opnames van de vierde mijl van de Via Appia Antica, waarbij ik zoveel mogelijk de posities en hoeken van de originele opnames van Accattone probeer te recreëren;
● het editen van mijn video materiaal van de Via Appia Antica met de visuele en geluidselementen van de Pasolini film;
● het ontwikkelen van een standpunt ten opzichte van Pasolini’s concept om het verleden, de ruïnes en de stapel gebroken stenen de rug toe te keren (zowel metaforisch als letterlijk);
● het integreren van de bovenstaande elementen in een video werk dat ook stilstaand beeld en tekst zal omvatten, en mogelijk ook een lezing.

Silvia Stucky

Come l'acqua che scorre

Wat me interesseert is de cyclische repetitie van het ritme van de natuur en haar oneindige diversiteit.

De wereld gaat voorbij
Op het eerste gezicht lijkt het dat mensen op de Via Appia zijn om te wandelen, te joggen, fietsen, paardrijden en om hun honden uit te laten. De monumenten, standbeelden, stenen fragmenten tonen hun immobiliteit (door hun trage, onmerkbare verandering) terwijl er omheen mensen, planten, licht en lucht bewegen en juist veranderlijk zijn.

Aandacht [performance]
Al wandelend op de basalt bestrating, moest ik denken aan het lopen over paden in Japanse tuinen, waarbij je geconcentreerd moet kijken waar je je voet neerzet, want onregelmatigheid vraagt om een zekere aandacht. Het is een interessante fysieke en mentale ervaring om tai chi te doen op de bestrating van de Via Appia. Daarom heb ik een danser en een tai chi beoefenaar uitgenodigd om samen met mij tai chi te doen op de Via Appia Antica.

Deze thema’s komen samen in een videowerk genaamd 'Come l’acqua che scorre' (‘Like flowing water’). Ik kijk naar de wereld die voorbij gaat en loop over de stenen van de Via Appia Antica. Een geluidscollage van Alvin Curran ['On The Roads', voor DeutschlandRadio Kultur, 2007] zal mijn videomateriaal vergezellen. Alles is in beweging en transformeert. Mijn blik focust en dwaalt, het landschap bevat geluiden, stemmen, afbeeldingen/fenomenen. Het preserveren van de pracht van natuur, van het zichtbare. Er is geen scheiding tussen subject en object; het landschap is niet langer wat ik zie, maar natuur in zijn volledigheid, in zijn leven. En wij zijn deel van dit leven. Nauwkeurige observatie maakt het trage transformatie proces zichtbaar. Langs de weg groeien planten; ze kruipen in ruïnes, in stenen en muren; ze passen zich aan en verdragen de tijd.

Planten
«Rome is in a very special condition. It is an area that has been continuously inhabited for almost 3000 years, without interruption. [...] We can therefore consider Rome as an experiment of particular interest in interpreting the genesis of synanthropic flora. [...] Archaeological areas may also be identified with the definition of ‘neglected land’ [friche] expressed in the concept of Third Landscape (Gilles Clément, 2005), a place where one can find its most characteristic elements, such as ‘uncultivated terrains, hedges, margins, street edges, sidewalks, flowerbeds, abandoned land, wasteland [...] places that are on the verge of being reduced or suppressed’, but that are nevertheless fundamental as a refuge for biodiversity.» [Fernando Lucchese, Erika Pignatti, 2009]

Een onderzoek naar de planten van het park brengt veel ontdekkingen en verrassingen met zich mee. Ik zal verschillende visies en methoden in mijn werk verwerken, vertrekkend van de benaderingen van Gilles Clément, Stefano Mancuso en François Jullien. Met hulp van botanist Giovanni Buccomino, zal ik foto’s, herbaria, boeken, tekeningen en andere elementen en interpretaties creëren.

Paola Romoli Venturi

BASOLO's View

aanraken-(1) onderzoeken-(2) belichaamde kaart-(3) spelen-(4)

Het ‘BASOLO’s View’ project voor Exploded View start vanuit de vulkanische elementen die de Via Appia Antica vormen en de route van Rome naar Brindisi.

Waarom de BASOLO?
Omdat de BASOLO het vermogen heeft om terug in de tijd te gaan, zelfs tot voor de Romeinen er waren. Een BASOLO is gemaakt van lava steen dat onttrokken is van de Colata di Capo di Bove die ongeveer 260.000 jaar geleden gevormd is in de uitbarstende fase van de Laziale vulkaan. Startende vanuit het BASOLO – een enkel vulkanisch stenen element dat het BASOLO vormt – creër ik een ‘exploded view’ van de Via Appia in verschillende fysieke, historische en conceptuele richtingen naar Rome naar Brindisi. Mensen hebben gedurende de eeuwen over de Via Appia gelopen Romeinse constructieve structuur.

ACTIE1.1 AANRAKEN
In contact komen met het materiaal van BASOLO Ik heb het graf van Cecilia Metella bezocht, waar het einde van de lavastroom van de Capo di Bove en Fiorucci en Boncompagni Ludovisi ligt.

ACTIE1.2 KIEZEN
In de BASOLO vind ik de geschiedenis van de weg Ik kies, fotografeer, reproduceer in een 1:1 schaal tekening/frottage en analyseer een enkele BASOLO uit het park.

ACTIE2.1 ONDERZOEKEN/STUDEREN
De BASOLO zal ons voorzien van genoeg vibratie Ik ga de weg op. Vergezeld door een archeoloog bestudeer ik de Romeinse constructie techniek en analyseer de grond waarop de BASOLO ligt. Samen met een architect en muzikant verifieer ik welke functies het systeem heeft, vanuit het perspectief van geluidsabsorptie. Met de ondersteuning van een archeoloog bekijk ik het gebruik van de weg gedurende de eeuwen door het bestuderen van de sporen die op het BASOLATO te zien zijn.

Etc.

VOORGESTELD WERK VOOR DE TENTOONSTELLING
Een locatie specifieke installatie bestaande uit: BASOLO’s frottage, 1:1 tekening van BASOLATO’s enquête, tekening van een plattegrond/pentagram, tekening van een belichaamde plattegrond als spel, foto’s van handen en voeten die de BASOLO’s aanraken, 1 dag om de performance actie3.2 uit te voeren, 1 dag voor BASOLO’s geluids concert actie4.1, mogelijke interactie tussen Rome en Amsterdam actie5.1.
Het Transfusioni project, bedacht en begeleidt door curator Anna D’Elia in samenwerking met kunstenaars Tomaso Binga (Bianca Menna), Silvia Stucky en Paola Romoli Venturi, heeft als doel om ‘transfusies’ van ideeën, plaatsen, contexten en onderwerpen tussen Italiaanse en buitenlandse kunstenaars van verschillende achtergronden en praktijken en bevorderen en stimuleren. Het hoofdkantoor van het project bevindt zich bij het Menna/Binga archief, het filiaal in Rome van de Filiberto & Bianca Menna Foundation. Sinds 2016 hebben de tentoonstellingen van Transfusioni werken van hedendaagse kunstenaars samengebracht met historische werken van de archiefcollectie.

Silvia Stucky woont en werkt in Rome. Haar artistieke praktijk bevat schilderijen, kunstenaarsboeken, installaties, video, fotografie en performance. Milieu- en sociale zaken staan centraal in Stucky’s werk, evenals onderliggende thema’s zoals water als stilte en veranderlijkheid, en de simpliciteit en diepte van het alledaagse leven. Ze heeft in galeries en musea tentoongesteld, in Italië, Argentinië, Chili, Ecuador, Egypte, Frankrijk, Duitsland, Verenigd Koninkrijk, Griekenland, Indonesië, India, Iran, Marokko, Nederland, Zwitserland, Thailand en Turkije.

Paola Romoli Venturi woont en werkt in Rome. Zijn artistieke onderzoek is gelinkt aan de waarde van transparantie als communicatiemiddel. In zijn werk raakt hij sociale thema’s aan, waardoor hij een creatieve ruimte creëert die ontworpen is door licht, schaduw en geluid, waarbij hij verschillende expressieve sculpturale middelen, video, audio en locatie specifieke performatieve installaties. Momenteel werkt hij aan het performatieve project ‘ROVESCIARE’ voor het MACRO museum Rome.

Jacopo Benci woont en werkt in Rome. Zijn werk omvat video/film, fotografie, installatie, tekeningen/schilderijen, performances. Tussen 1998 en 2013 was hij Assistent Directeur Beeldende Kunst van de British School at Rome (BSR). Hij cureerde meer dan 60 tentoonstellingen van kunstenaars en architecten op de BSR en andere locaties. Hij was BSR Senior Research Fellow in Modern Studies, 2013-18. Momenteel is hij parttime lector in Hedendaagse Kunst Historie aan de Istituto Europeo di Design, Rome. Hij is ook actief als muzikant.