• side-navigation-widget

Miriam Sentler

Janus-faced; A lament for lost rites (2018-2020)

Via Appia Park

Janus-faced; A lament for lost rites (2018-2020)

Het project focust op het contrast tussen leven en dood op de Via Appia, een van de oudste pelgrimswegen ter wereld, en op de contemporaine invloed van eeuwenoude spirituele rituelen op het huidige gebruik van het landschap. De titel van het project refereert aan de tweehoofdige Romeinse God Janus, de god van het reizen en de transitie, die steeds tegelijkertijd naar het leven en het hiernamaals kijkt. Zoals architect Christian Norberg-Schulz in 1979 schreef wordt de Via Appia sterk beïnvloed door de over- en de onderwereld, de wereld van de doden en de goden, die samen de Genius Loci van deze plek vormen.

Door te focussen op het huidige gebruik van de Via Appia Antica door verschillende sociale groepen (toeristen, gelovigen, wetenschappers) is er onderzocht in hoeverre deze twee werelden het karakter van de weg nog steeds beïnvloeden. Dit leidde tot de bevinding dat er een duidelijke focus is op de materiële overblijfselen of relieken van begrafenisrituelen, het echter ontbreekt aan de realisatie dat het eeuwenoude ritueel van de beweging zelf juist karakteristiek is aan deze plek. Door de obsessie met het preserveren en archiveren van materiële relieken wordt de huidige performativiteit op sommige plekken op de weg sterk belemmerd, waardoor de authentieke ervaring van het lopen van de weg naar de achtergrond verdwijnt. Wanneer lokale bewoners gevraagd werden naar hun beleving van de Via Appia Antica werd dit beeld bevestigd; in hun beleving was de Via Appia een drukke autoweg, een van de vele punten waar het verkeer in Rome niet vloeit, veroorzaakt door o.a de vertraging van het bouwen van meer metrolijnen door archeologische uitgravingen.

Het project ‘Janus-faced: A lament for lost rites’ geeft invulling aan de plek als herinneringstheater, waarbij de passant tot toneelspeler wordt en de straat tot decor, onder de wakende blik van de veelhoofdige Janus. Het levendigste en drukste stuk van de Via Appia Antica is het kruispunt voor het kerkje Domine quo vadis (‘Jesus, waar ga je naartoe?’), waar voetgangers, autos en fietsers constant op de rand van een ongeluk lijken te balanceren. Voor dit kleine kerkje treffen vier tweerichtingswegen op elkaar, waarvan er één de Via Appia Antica zelf is die gelopen wordt door spirituele groepen, toeristen, archeologen en biologen. De kruisbestuiving tussen de verschillende sociale groepen die de weg gebruiken is hier dus het grootst, en deze ontmoetingen resulteren soms in poëtische en onvoorspelbare momenten. Deze plek staat in fel contrast met het verdere gedeelte van de weg, waarop de stille reflectie op de dodenmonumenten en de bezinning meer centraal staan. Door de dagelijkse commotie op dit stuk te filmen en in beeld te brengen doormiddel van tevens een virtuele en een materieel kaart, wordt er een beeld geschept van de huidige performativiteit op deze achtsprong, in relatie tot enkele historische artefacten die voortkomen uit de spirituele geschiedenis van de plek.

Miriam Sentler werkt samen met curator Caterina Antonaci.
Miriam Sentler (1994 DE/NL) is een beeldend kunstenaar, voornamelijk werkend met installatie, video en kunstenaarspublicaties. Door het gebruik van verschillende mediums bouwt zij narratieve installaties die persoonlijke ervaringen met collectieve herinnering verbinden. Binnen haar praktijk is ze gefascineerd door de invloed van reizende industriële en natuurlijke objecten binnen landschappen en de nieuwe contexten die door symbolisme, migratie en kolonialisme ontstaan.

Meer info zie: miriamsentler.com