• side-navigation-widget

KCCM

Mijn naam is Garcia

Amstelpark

Mijn naam is Garcia

Al eerder hebben we, op uitnodiging van Zone2Source, gewerkt in het Amstelpark in Amsterdam. Vanuit deze werkperiode zetten we ons onderzoek voort voor Exploded View. Veel ruimtelijke residuen van de Floriade zijn nu, vaak nogal prompt verloren, nog zichtbaar in het park. Moeten we ze gewoon laten liggen of bieden ze juist aanknopingspunten voor het ontwikkelen van nieuwe scenario’s? Archiefonderzoek en veldwerk hebben geleid tot het ontwikkelen van verschillende strategieën om het Floriade erfgoed opnieuw van een context te voorzien en zo een hernieuwde ervaring van het park mee te geven aan de bezoekers.

Door middel van een vijftal tijdelijke ruimtelijke ingrepen in het Amstelpark hebben we deze strategieën proefondervindelijk getest. Neem bijvoorbeeld het Franse paviljoen: door te spreken met beheerders die al ten tijde van de Floriade in het park werkzaam waren, kwam aan het licht dat één van de paviljoens kort na het sluiten van de Floriade is begraven. Op basis van archieffoto’s en veldonderzoek is de veronderstelde locatie van het Franse paviljoen bepaald. Met een groep archeologie studenten hebben we de ingang van het paviljoen in een dag blootgelegd. ’s Avonds is de toegang weer toegedekt met aarde. De groep studenten en toevallige voorbijgangers zijn getuige geweest van een opmerkelijke vondst. Betrokkenen en reguliere bezoekers hebben door deze en andere ingrepen kortstondig kennis gemaakt met de gelaagde geschiedenis van het park.

In een klein maar bijzonder vormgegeven paviljoen doopte Grace Kelly in 1972 een lelie die naar haar werd vernoemd. Onlangs is dit paviljoen afgebroken. Hiermee is de ruimtelijke drager als herinnering aan deze gebeurtenis verdwenen. Voorheen stond deze drager er wel, maar wist slechts een enkeling waarvoor het paviljoen oorspronkelijk werd gebouwd. Het deed lange tijd dienst als picknickplek, rookplek, schuilplek of rustplek in het park. Wat is een passende manier om de gelaagde geschiedenis van het park zichtbaar te maken en te gebruiken voor de toekomst, zonder de ene laag boven de andere laag te verheffen?

Vanuit het perspectief van een aantal planten die in of rond het Amstelpark groeien wordt een serie korte films gemaakt. Het werk bestaat uit een filmwandeling waarin planten die in of rond het Amstelpark groeien centraal staan. De bezoeker wordt hierin getuige van conversaties tussen planten en worden hierdoor meegenomen in hun perspectief op het leven in het Amstelpark. De planten mijmeren middels een voice-over over het verleden, de zorgen en lusten van het heden en spreken zich uit over de toekomst. De gesprekken worden ondersteund met filmbeeld dat ingaat op de specifieke locaties in het park. 
Krijn Christiaansen (1978) en Cathelijne Montens (1978), beiden afgestudeerd aan de Design Academy Eindhoven, onderzoeken binnen hun ontwerppraktijk de manier waarop publieke ruimte en landschappen worden gemaakt, gebruikt, beleefd, gevormd en getransformeerd door mensen. De aandacht richt zich hierbij niet alleen op de fysieke verschijningsvorm van de (gebouwde) omgeving, maar omvat ook de verhalen, mythes, gebruiken en handelingen die in de ruimte besloten liggen.

Christiaansen en Montens realiseerden werk voor onder meer de provincies Utrecht, Gelderland, Noord-Brabant en Drenthe, de gemeenten Amsterdam, Casablanca en Den Haag en de Haven van Rotterdam. Hun werk is tentoongesteld in diverse musea en galeries, zoals het Stedelijk Museum Amsterdam, Museum Boijmans van Beuningen, Stroom Den Haag, Centraal Museum Utrecht en het Erasmushuis in Jakarta.

Meer informatie: www.kccm.nl